ساز سورنا را در زیر مجموعه سازهای ( بادی ) سازهای ایرانی بررسی میکنیم

این ساز متشکل است از یک لوله مخروطی شکل ، که در انتهای بالائی آن " قمیش " قرار می گیرد . سرنا از دسته سازهای " دو زبانه " است و به این ترتیب " قمیش " آن را از دو تیغه متکی به هم تشکیل شده و انتهای آن دو در حلقه ای مسطح محصور شده است
در روی لوله ، تعداد 6 تا 7 سوراخ تعبیه شده و نوازنده با گذاشتن و برداشتن انگشتان هر دو دست ، اصوات حاصله را از زیر و بم می کند

طول ساز کاملا ثابت نبوده و از 30 تا 45 سانتیمتر ( معمولا ) و در بعضی نقاط حتی تا 60 سانتیمتر ، ساخته شده است

وسعت صدا نیز در این ساز کاملا ثابت نیست و واضح است که سرناهای بزرگ ترمیدان صدائی بم تر از سرناهای کوچک دارند
حد متوسط ( و معمول ) وسعت صدا در این سازها از این قرار است

سرنا ، سازی است نه تنها محلی ، بلکه قدیمی است . در اشعار شعرای ایران به کرات نام " سرنا " یا " سورنای " آمده است
در نواحی بختیاری و دزفول سرنای کوجک معمول است
سرنای محلی . معمولا با دهل نواخته می شود ( ن . ک . به دهل ، ص 87

نام ساز سرنا از ترکیب کلمات "سر" ("سور" جشن ، پایکوبی و بزم) و "نا" (نای=لوله صوتی چوبی) گرفته شده است . اگر این مفاهیم به خاطر سپرده شوند فراگیری این ساز سهل تر خواهد بود