انجمن های تخصصی سایت گیتارینه

سنگ صبور

رفیق من سنگ صبور غم هام

به دیدنم بیا که خیلی تنهام

هیشکی نمی فهمه چه حالی دارم

چه دنیای روبه زوالی دارم

مجنونم و دلزده از لیلیا

خیلی دلم گرفته از خیلیا

نمونده از جوونیام نشونی

پیر شدم پیر تو ای جوونی

نمونده از جوونیام نشونی

پیر شدم پیر تو ای جوونی

تنهای بی سنگ صبور

خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست

موندی و راه چاره نیست

اگر چه هیشکس نیومد

سری به تنهایت نزد

اما تو کوه درد باش

طاقت بیار و مرد باش

تنهای بی سنگ صبور

خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست

موندی و راه چاره نیست

اگر بیایی همنجوری که بودی

کم میارن حسودا از حسودی

صدای سازم همجا پر شده

هر کی شنیده از خودش بی خوده

اما خودم پر شدم از گلایه

هیچی ازم نمونده جز یه سایه

سایه ای که خالی از عشق و امید

همیشه محتاج به نور خورشید

همیشه محتاج به نور خورشید

تنهای بی سنگ صبور

خونه ی سرد و سوت و کور

توی شبات ستاره نیست

موندی و راه چاره نیست

اگر چه هیشکس نیومد

سری به تنهایت نزد

اما تو کوه درد باش

طاقت بیار و مرد باش

خواننده: محسن چاوشی
شاعر: مریم حیدر زاده

غزل خون

                                  عاشق و مجنونت شدم نخونده مهمونت شدم
                                       کلی پریشونت شدم اما بازم نیومدی

                               قهوه ی فنجونت شدم شمع تو شمعدونت شدم
                                      خاک تو گلدونت شدم اما بازم نیومدی

                                 همیشه ممنونت شدم من نی چوپونت شدم
                                      آب تو بیابونت شدم اما بازم نیومدی

                                شعرای ارزونت شدم عمری غزل خونت شدم
                                     تسلیم قانونت شدم اما بازم نیومدی

                               دنا و هامونت شدم نزدیکتر از جونت شدم
                                رگت شدم خونت شدم اما بازم نیومدی

                               خادم و دربونت شدم اسیر زندونت شدم
                                 گلاب کاشونت شدم اما بازم نیومدی

                         یه جوری مدیونت شدم سنگ خیابونت شدم
                              راهی میدونت شدم اما بازم نیومدی

                       تو سختی آسونت شدم تو دردا درمونت شدم
                             ناجی پنهونت شدم اما بازم نیومدی

                    کشته ی مژگونت شدم هلاک چشمونت شدم
                           رفتم و قربونت شدم اما بازم نیومدی

                       لباس و سامونت شدم سارق ایمونت شدم
                           چشمای گریونت شدم اما بازم نیومدی

                       همیشه ممنونت شدم من نی چوپونت شدم
                             آب تو بیابونت شدم اما بازم نیومدی

                      شعرای ارزونت شدم عمری غزل خونت شدم
                           تسلیم قانونت شدم اما بازم نیومدی

                     یه جوری مدیونت شدم سنگ خیابونت شدم
                         راهی میدونت شدم اما بازم نیومدی

                     برف زمستونت شدم رسوا و حیرونت شدم
                      چک چک ناودونت شدم اما بازم نیومدی

                   افتاب و بارونت شدم اشکای غلطونت شدم
                         عطر گلابدونت شدم اما بازم نیومدی
    
                     ماه تو ایوونت شدم خراب و ویرونت شدم
                          گل گلستونت شدم اما بازم نیومدی

                   سه ماه تابستونت شدم الوند و کارونت شدم
                          دشتای ایرونت شدم اما بازم نیومدی

                      لبای خندونت شدم گشنه شدی نونت شدم
                           آب فراوونت شدم اما بازم نیومدی

خواننده: محسن چاوشی
شاعر: مریم حیدرزاده

راه دشوار

اولش فکر نمیکردم که دلم رو برده باشه
یا دلم گول چشای روشنش رو خورده باشه
      اما نه گذشت و دیدم دل من دیوونه تر شد
                به تو گفتمو دلت از قصه من با خبر شد
                    آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن
                             رفتن یه راه دشوار واسه هرگز نرسیدن
                                 میدونم دوسم نداری مثل روزای گذشته
                              من خودم خوندم تو چشمات یه کسی اینو نوشته
                                            میدونم فرقی نداره واست عاشق بودن من
                                                می دونم واست یکی شد بودن و نبودن منم
                                                         اما روح من یه دریاست پره از موج و تلاطم
                                                          ساحلش تویی و موجاش خنجرای حرف مردم
                                                                     آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن
رفتن یه راه دشوار واسه هرگز نرسیدن
    میدونم دوسم نداری مثل روزای گذشته
من خودم خوندم تو چشمات یه کسی اینو نوشته
               میدونم فرقی نداره واست عاشق بودن من
                     می دونم واست یکی شد بودن و نبودن منم
                              اما روح من یه دریاست پره از موج و تلاطم
                               ساحلش تویی و موجاش خنجرای حرف مردم
                                         آخ که چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن
                                                    رفتن یه راه دشوار واسه هرگز نرسیدن

خواننده: محسن چاوشی
شاعر: حسین صفا

شادابی

به خدا همیشه از خدا میخوام
لحظه ی جداییمون سر نرسه
تا همیشه پا به پای هم باشیم
اما این کوچه به آخر نرسه
نگو تا ابد باید تنها باشم
آرزوهای منو ازم نگیر
من میخوام با تو باشم با خود تو
عشق من عشقمو دست کم نگیر
عشقمو دست کم نگیر
اینهمه شادابی یه روزی حروم میشه
کوچه هم تموم نشه عمرمون تموم میشه
تا ابد با من باش
همه ی هستی من
هستیمو ازم نگیر حرف رفتنو نزن

خواننده: محسن چاوشی
شاعر: حسین صفا

متاسفم برات

کوله بار آرزوهات روی دوشت
تا کجاها رفتی با پای پیاده
رفتی و به هرچه خواستی نرسیدی
متاسفم برات ای دل ساده
دل به هر کی دادی از سادگی دادی
زندگیتو پای دلدادگی دادی
هر جا که دیدی چراغی پر فروغه
تا بهش رسیدی فهمیدی دروغه
عاشق و خسته و غمگین و پریشون
دل بی کس دلک بی سر و سامون
دل زخمی دل تنها وتکیده
دل گریون منو هی دل گریون
متاسفم برات ای دل ساده
کوله بار آرزوهات و کی دزدید
دل دیوونه به گریه‌هات کی خندید
عاشق و خسته و غمگین وپریشون
دل بی کس دلک بی سر و سامون
تو رو با حول و ولا تنها گذاشتن
اونا که لیاقت عشق و نداشتن
تک وتنهایی و با پای پیاده
متاسفم برات ای دل ساده

صبوری

آهای تو که این همه دوری از من
این روزا در حال عبوری از من
آهای تو که فکر می کنی سوزوندی
دار و ندارم و با دوری از من
طاقت نداری ببینی میدونم
این همه طاقت و صبوری از من
ستاره هات میگن پشیمون شد
میخای بگی که غرق نوری از من
فکر نکنم بشه با صدتا دریا
این همه نفرت و بشوری ازمن
نمیدونم میخای با قلب سنگی
دل ببری بازم چه جوری از من  
پشیمونیت فایده نداره دیگه
چشات باید بارون بباره دیگه

رفیق خوب

من از تو دل نمی‌برم اگر چه از تو دلخورم
اگر چه گفته‌ای تو را به خاطرات بسپرم
هنوز هم خیال کن کنار تو نشسته‌ام
منی که در جوانیم به خاطرت شکسته‌ام
تو در سراب آیینه شبانه خنده می‌کنی
من شکست داده را خودت برنده می‌کنی
نیامدی و سال‌ها نظر به جاده دوختم
بیا ببین که بی تو من چه عاشقانه سوختم
رفیق روزهای خوب رفیق خوب روزها
همیشه ماندگار من همیشه در هنوزها
صدا بزن مرا شبی به غربتی که ساختی
به لحظه‌ای که عشق را بدون من شناختی

خواننده: محسن چاوشی
شاعر: امیر ارجینی

شعر سپید

تو شعرای سپید من جایی نمونده واسه تو
سیاهیو و در بدری از روزگار من برو
برو دیگه دوست ندارم یه لحظه پیشم بمونی
دیگه نمیخام تو گوشم شعرای غمگین بخونی
اگه نمی ریم بدون که دشمن جونه منی
دلم میخاد هر جوری هست کنار من جون بکنی
تو شعرای سپید من جایی نمونده واسه تو
سیاهیو و در بدری از روزگار من برو
برو دیگه دوست ندارم یه لحظه پیشم بمونی
دیگه نمیخام تو گوشم شعرای غمگین بخونی
دنیای من روشن و تو دشمن روشنیا
خورشید من داره میاد بی سر و پای رو سیا
میخام روزای خوب من شکنجه جونت بشه
سپیدیای من تو رو تا مرز مردن بکشه
سیاهیو ودر بدری قصه ناتموم من
چقدر باید گریه کنم از منو گریه دل بکن
دختر ماهو مهر من اومده و پشت دره
اونم دلش میخواد غمو از روزگارم ببره
برو دیگه دوست ندارم یه لحظه پیشم بمونی
دیگه نمیخام تو گوشم شعرای غمگین بخونی
اگه نمی ریم بدون که دشمن جونه منی
دلم میخاد هر جوری هست کنار من جون بکنی
برو دیگه دوست ندارم یه لحظه پیشم بمونی........

لنگه كفش

يه لنگه كفش پير و درب و داغون
افتاده بود يه گوشه ي خيابون
هيشكي اونو يه لحظه پاش نميكرد
هيشكي يه لحظه هم نگاش نميكرد
ميگفت كه تنهايي و بي پناهي
يه روز به آخر برسه الهي
يه لنگه كفش پاره
بي كس و بي ستاره
افتاده زار و گريون
يه گوشه خيابون
شب بود و شبگردی بارون و باد
رد شدمو چشام به چشماش افتاد
ديدم که همه زخماش از غربته
مثله خودم خسته و بی طاقته
ديدمو گفتم که نبايد نشست
يه کفش بيچار رو ديد و نشکست
يه لنگه كفش پاره
بي كس و بي ستاره
افتاده زار و گريون
يه گوشه خيابون
رفتمو گفتم که چرا نشستی
تلف نکن عمرتو دستی دستی
درسته که از همه تنهاتری
اسير اين دردای زجرآوری
کفشای غيرَتو بايد پا کنی
بگردي و لنگتو پيدا کنی

يه لنگه کفش....